Hadi bir kadeh daha koy dediğimde, kalkardın, soğuk şişeyi tekrar alırdın eline, yavaşça doldurmaya başlardın boşalan bardağımı.
Ellerimi tutup; bu son ama derdin. Kafamı sallardım bin bir güçlükle onaylamak için.
Sende bilirdin.
O hiç bir zaman son olmazdı.
Daha doğrusu sonuncuyu hatırlayamazdım hiç.
Hatırlamaya çalışmazdım da.
Uyandığımda sen olduktan sonra yanımda…
Ben bu kadar bilmezdim hani,
Yastığı bu kadar yumuşak, bardağı bu kadar temiz…
Ellerini bu kadar el, dudaklarının o kadar dudak olduğunu bilmezdim.
Hatırlıyorum,
Ne maviydi gözlerin, ağladığında bile açılmazdı rengi.
Yok bu defa başka bir sabah.
Ne işim var sabah sabah?
Vapurda, yolda, hisarda…
En güzeli çay.
Sıcak olan tek çay sabah sabah.
Her Kasım gibi yağmur kokuyor bu gün de.
Yağmasa bile kokuyor, anla işte.
…koku, sadece su kokusu
…her bir damlası buram buram su
Soğuk keskin su kokusundan. Koku bastırılmaz gayri, bütün. Sade bir bütün.
O kadar bütün ki bu sersem, ne laf bilir ne bakış.
…kaç şimdi, en hızlı tren çoktan ıslandı.
Ne bir daha sana benzerim, ne de yüzümü yıkarım bu gün.
Bir çiçek kokmadıysa eğer, korkma onun senle hiç ilgisi yok.
Çiçek bu küsmüştür bir şeye.
Ama eğer anlamıyorsa kalbin bu ağır ve çelik sesleri,
Eğer duymuyorsan bu ıslaklığı, şaşarım, yanarım, susarım.
Susarım ve daha da susarım.
Eğer yanım boş ise hala uyandığımda
Ne bir daha seni özlerim, ne de su içerim bu gün.
Kalbimde oyuklar var benim,
Ve her oyukta bir bekçi.
Her oyuğun bir adı var kalbimde,
Her isim için bir kalp koyamazdım bedenime.
1